انجمن شعر آئینی موعود

يكشنبه چهارم تير ماه 1385 كتابخانه ي امير كبير كرج

در اين جلسه طبق قرار قبلي بنا يود شعر آقاي هادي جان فدا نقد شود كه همانگونه هم شد و لذا به شعر خواني ، فرصت كمتري اختصاص يافت و بيشتر نقد شعر بود و نقد هاي خوبي هم شد كه به ياري خدا در آينده بصورت نشريه در اختيار علاقه مندان قرار خواهد گرفت . در اين جلسه آقاي زارعي شعري خواندند كه ذيلا مي آيد . اين شعر محور نقد جلسه ي روز 18 تير خواهد بود . دوستان نظر خود را راجع به اين شعر ، حتي المقدور بصورت مكتوب ارائه دهند كه بتوان از آن براي انتشار در آينده استفاده نمود  

شصت و سه سال بعد ...

در ساعتي كه هول مكرر داشت

ديوارهاي خانه ترك برداشت

ممنوع بود رد شدن ، اما زن

در دست ، حكم « رد شو و بگذر» داشت

حسي لبالب از شعف و وحشت

حسي شگفت و دلهره آور داشت

در قلب او جوانه ي يك گل بود

يك سينه آرزوي معطر داشت

هرچه ستاره مست شد و رقصيد

شب را صداي شادي و دف برداشت

صد صف فرشته سجده به كودك كرد

آن لحظه عرش ، حالت ديگر داشت

□ □ □

( شصت و سه سال بعد ) همان كودك

يك روز صبح زود كه از در داشت –

مي رفت سمت كوچه ، زمين ناليد

از آنچه روز فاجعه در سر داشت

□ □ □

بانگ اذان شنيده شد از مسجد

مردي براي دفعه ي آخر داشت...

- پاشو غریبه !

-      كيست ؟

-      منم !

( يعني :

اصرار بر هر آنچه مقدر ، داشت )

- قد قامت الصلاه !

- نه ! وقتش نيست!

(در سجده ، ضربه حالت بهتر داشت)

- سبحان رب ...

و وقت مناسب شد

( اين سجده حكم وقت مقرر داشت )

- فُزتُ و ربِّ ...

كعبه به خود لرزيد

ديوار هاي كوفه ترك برداشت

مهدي زارعي

*************