انجمن شعر آئینی موعود

ایام فاطمیه

noaeeni — Fri, 15 May 2009 14:59:18 GMT

بنام خدا

با عرض سلام خدمت همه دوستان گرانقدر و سپاس از لطف شما

ضمن عرض تسلیت این ایام از همه ی عزیزان به خاطر تاخیر در تشکیل جلسات انجمن عذرخواهی می کنیم

به محض شروع مجدد جلسات اطلاع رسانی خواهد شد

التماس دعا...

تقدیم به حضرت زهرا (س) و

مادر بزرگوارشان حضرت خدیجه کبری(س)

میان کوچه ها عطر گل و کافور می آید

محمد(ص) دخترم از راه خیلی دور می آید

صدای نالهء خاک است این یا شادی افلاک

نوای تو‌آم سوز نی و تنبور می آید

محمد سخت دلتنگم برای حزن لبخندش

به سمت مادر امشب ـچشم دشمن کورـ می آید

بمیرم دخترم این خاکیان بد با تو تا کردند

نفهمیدند از تو آیه های نور می آید

بمیرم دخترم بازوی تو تاریخ را لرزاند

صدای ناله ات قلب سیاه میخ را لرزاند

علی امشب قدم در کوچه ها بگذار آهسته

گل پژمرده ات را از زمین بردار آهسته

به دور از چشم فرزندانت امشب بی کس و تنها

قیامت را ببین بین در و دیوار آهسته

قیامت را ببین در این نگاه رو به خاموشی

قیامت را ببین در این گل تب دار آهسته

علی جان دخترم را ،نور چشم خاندانم را

ببر در خاک پنهان کن ولی بسیار آهسته!

قدم در کوچه دلتنگیت بگذار آهسته

بیاور این امانت را به ما بسپار آهسته

بمیرم دخترم بازوی تو تاریخ را لرزاند

صدای ناله ات قلب سیاه میخ را لرزاند

نغمه مستشار نظامی1383

دود و خون

دنیا برایش،عالم بالا برایش

چیزی نمی آید به ذهنم ماورایش

بگذار تا اینبار هم راوی بمانم

بگذار تا این قصه را از ابتدایش...

روزی که با با چشم بست و دختری ماند

تنهای تنها با تمام ماجرایش:

این روزها حتی سلامش بی جواب است

جز غربت و غم نیست دیگر آشنایش

خورشید بود و روی دنیا نور می ریخت
بی شک ولی شب نقشه ای دارد برایش
...
پرمدعا!دستت قلم!هی!باتو هستم!

تاریکی مطلق! رهایش کن! رهایش

یک نیمه از خورشید را خاموش کردی
تو یار ابلیسی؟خودش؟نه، مقتدایش
...
این شعر بوی دود و بوی خون گرفته

این شعر مثل کوچه و حال و هوایش

ای کاش می مردم در این بیتی که گفتم:
او بود و یک میخ و دری که شعله هایش...
...
دارد صدای گریه ای می آید از دور

آیا به دادش می رسد آخر خدایش؟!

دستی به پهلو، دست دیگر رو به بالا

بگذار تا آمین بگویم با دعایش!

...
دارم میان گریه( زَه...را) می نویسم

این واژه من را می کشد با هر هجایش

دیگر برای باقی اش حرفی ندارم

دیگر پری قصه نا پیداشت جایش

اما کسی می آید و می گوید ازاو

روزی برایم قصه را تا انتهایش...

کرج-اردیبهشت87-حسن اسحاقی

می سوخت ابراهیم و هاجر گریه می کرد

در گفتگویش داشت منبر گریه می کرد

دیوار می لرزید و با در گریه می گرد

با اشکهایش باور ما آب می خورد

دشتی پر از گلهای باور گریه می کرد

تا گنبد این خانه در آتش فرو رفت

در پشت در هم یک کبوتر گریه می کرد

این بار از آتش گلستان زخم می خورد

می سوخت ابراهیم و هاجر گریه می کرد

دوزخ در اینجا قطعه ای در شکل کوچه است

در شعله هایش خشم محشر گریه می کرد

در رویش غم کودکی همپای عالم

وقتی که می پژمرد مادر گریه می کرد

کعبه بساط روضه اش را پهن می کرد

زمزم کنار حوض کوثر گریه می کرد

روح ا... ستایش احدی-سال 87

اطلاعیه

noaeeni — Sun, 25 Jan 2009 19:27:18 GMT

اطلاعیه

به اطلاع کلیه ی دوستان و علاقمندان به انجمن شعر آئینی موعود می رساند :

این انجمن بعلت انتخاب هیات مدیره ، تا اردیبهشت ماه سال ۸۸ موقتا برگزار نمی گردد .

به محض شروع مجدد انجمن ، به دوستان اطلاع رسانی خواهد شد .

بیست و یکم مهر ماه 87

noaeeni — Sun, 12 Oct 2008 18:59:14 GMT

تقدیم به حضرت علی اکبر (ع)

لبت حدیث کسا را به اشتباه انداخت
نگاهت آینه ها را به اشتباه انداخت

غزل به رقص در آمد و نام زیبایت
عروض و وزن و هجا را به اشتباه انداخت

صدای کیست که پیچیده در گلویی خشک
صدا دوباره صدا را به اشتباه انداخت

حضور نافذ پیغمبرانه ای در دشت
تمام کرببلا را به اشتباه انداخت

خیال داشت برای تو وحی بفرستد
شباهت تو خدا را به اشتباه انداخت

الا علی الدنیا بعدک العفا یا عشق
خوش آن فنا که بقا را به اشتباه انداخت

تو جان سپردی و اینگونه جاودان ماندی
و این مقایسه ما را به اشتباه انداخت

مهران حسینی ( قزوین )

************************

انتظار ...

در دفترم هزار معما نوشته ام
یعنی که باز نام شما را نوشته ام
خورشید پشت کوه! ببین دفتر مرا
امشب هزار مرتبه فردا نوشته ام
هر چند مرده ام، به امید کمی نفس
این نا مه را برای مسیحا نوشته ام
اصلا قبول، دیر رسیدم سرکلاس
اما اجازه؟! مشق شبم را نوشته ام
...
عمریست روی تخته سیاه نگاه من
تصمیم...نه!که غیبت کبری نوشته ای
...
پشت در کلاس فقط گفته ای و من
از درس انتظار تو املا نوشته ام
جان مرا بگیر و بیا! من در این غزل
خود را برای روز مبادا نوشته ام
از توی چشمهام تمام مرا بخوان!
من نامه ای بلند ولی نا نوشته ام
.....
زنگ کلاس ... بغض تو... موضوع انتظار
از جمعه های غم زده انشا نوشته ام
آقا ببخش! در ورق خیس زندگیم
خطم بدست و باز شما را نوشته ام
سرتاسر حروف الفبات عشق بود
آقا نگو! بدون الفبا نوشته ام

حسن اسحاقی

************************

قمر بنی هاشم (س)

همچو باران که شبی شعله به دریا زده است
لشکر دشمن از اندام .... جا زده است
همچو شیری است که از بیشه به دور افتاده
همچو مردی که به پاهاش غرور افتاده
شان قرآن زده از روی غرض میخواند
این پسر کیست که این گونه رجز میخواند
از در و پنجره آوازه ی غم میریزد
تن عصیان زده خاک به هم میریزد
پشت در پشت زمین از هیجان می لرزد
زیر پاهای پسر کل جهان می لرزد
پسر از بهت تماشای پدر آمده است
نیزه برداشته و جای پدر آمده است
آسمان را به تحیر زده از رد خودش
همچو سیبی به دو نیم آمده از جد خودش
نیزه برداشته دنبال سپر می گردد
می رود تا وسط دشمن و بر می گردد
نیزه برداشت که درسی به سیاهی بدهد
بنویسند که تاریخ گواهی بدهد
فکر شولا و ردا و سر عمامه نبود
نیزه برداشت ولی فکر امان نامه نبود
شاه در خیمه دو بازوی سپر را بوسید
همچو مولا که گلوگاه پدر را بوسید

مجید صالحی

ماه شعبان 1387

noaeeni — Fri, 29 Aug 2008 15:56:18 GMT

به نام خدای مهربانی ها

امام رضا (ع)

چشمم کنار پنجره فولاد ماند و
دل هم خودش را بست با دلتنگی قم
وقتی خراسان را به پای تو نوشتند
قم را فدای خواهرت کردند مردم
×××
دنیا به دور شهر تو باید بگردد
اینرا همه دلگیرها باید بدانند
نام تو را بر روی آهوها نوشتند
اینرا تمام شیرها باید بدانند
×××
باید خراسان تو را هم گل بگیرند
آنجا که هر روز و شبش را نور دارد
شرمنده ام از گفتن این نکته، اما
سوغات، شهر من فقط انگور دارد
×××
معلوم شد از دست من دلگیری آری
من قلب بی تاب خودم را می شناسم
یوسف تویی، یوسف تویی، باور کن آقا
اندازه دنیا زلیخا می شناسم
×××
ای کاش مشهد گور انگور جهان بود
ای کاش باغ ما فقط انجیر می داد
این سرنوشت ناخوش آهنگ زمین را
ای کاش دست یک نفر تغییر می داد

مجید صالحی

********************

پیامبر (ص)

اتفاقی خاص در عرش عظیم افتاده بود
لرزه بر اندام شیطان رجیم افتاده بود
چونکه بر پیشانی مولود پاک امنه
نقش بسم ا... الرحمن الرحیم افتاده بود
در نخستین جزو قرآن هم به پایش با خضوع
معنی رمز الف با لام و میم افتاده بود
از ازل در آخرین جام می پیغمبری
عکس زیبای رخ طفلی یتیم افتاده بود
روی بام شهر مکه در شب میلاد نور
بقچه بوی گل از دست نسیم افتاده بود
سایه فر و شکوه جاودانش همچنان
برسر عیسی و موسای کلیم افتاده بود
مهر او مهر وصیش مهر دختش بی گمان
در دل هر صاحب عقل سلیم افتاده بود
بر سرش ز آن دم که پا بر عرصه هستی نهاد
سایه نور خداوند کریم افتاده بود
هر که با او یا وصیش بی دغل میرفت راه
در حقیقت بر صراط مستقیم افتاده بود

علی بهرامیان

********************

تقدیم به آنها که خدا را می بینند

او ماند و فقط یک زن تنها ... در بسته...
باید برود، پس چه کند با در بسته؟!
یک صحنه، دو بازیگر و یک نقش، و آرام
یک گوشه نشسته به تماشا در بسته
یک چشم پر از وسوسه، یک قلب پر از ترس
شد ذکر به لب، دست به بالا در بسته
هی می دود و می دود افسوس چه آرام
طی می شود این فاصله ها تا در بسته
یک حادثه یک دست و پیراهن پاره
تقصیر کدام است؟! زلیخا؟ در بسته؟

ابلیس در این ثانیه ها زیر لبش گفت:
(لا حول ولا قوه الا) در بسته
حالا همه جا غرق سکوتی شده، ای کاش
دیوار دهن وا بکند یا در بسته
در وا شد و او متهم عشق زنی که
ترسش همه این بود مبادا در بسته...
یوسف دل خود را به خدا داده و راضیست
حالا چه ته چاه، چه اینجا در بسته-
برخانه ی قلبش زده و راه نداده
جز روح خدا هیچ کسی را دربسته
___

محکوم شد اما طرفش را نگرفتند
نه زن، نه خود او و نه حتی در بسته
حالا همه رفتند و در این گوشه ی زندان
تنها خود او ماند و خدا، با در بسته

حسن اسحاقی

********************

" سرگیجه" از زبان یک بیمار افسرده

من مثل یک سرگیجه، می مانم بین زمین و آسمان گاهی
تب می کنم ،دلشوره می گیرم ،از حرف های دیگران گاهی

یک وقت هایی مثل کوه یخ ،در انجمادم ،قطبیم، ماتم
اما به وحشت می کشد کارم مانند یک آتشفشان گاهی

مادر نمی گوید که می داند اما خودم حس می کنم، شاید-
می بیندم در حال خندیدن با گریه های بی امان گاهی

این بار هم نسخه وجودم را در نفرتی موهوم می پیچد
اما نمی بخشد به چشمانم یک خواب آرام شبانگاهی

من هیچ چیزم نیست می دانم، دیوانگی؟ این ها همه حرف است
تنها کمی روحم پریشان است از دوریت ای مهربان، گاهی-

- یک اتفاق خیس را مردم یک سنگ قبر ساده می دانند
نه... تو... هنوز... اینجا... بگو هستی، ظاهر شو در چشمانشان گاهی

من مشکلی مانند یک دردم ، درمان من مرگ است باور کن
این را خودت گفتی که مشکل را حل می کند تنها زمان گاهی

لیلا تقوی مطلق

********************

رباعی

از قافیه ی قیافه ام معلوم است
بر روی زمین اضافه ام معلوم است
هر روز دلم بهانه اش می گیرد
از دست دلم کلافه ام معلوم است

با قاف سخن قله بسازی هنر است
از چلچله ها چله بسازی هنر است
در دوره ی کافر شدن اهل قلم
با نام خدا جمله بسازی هنر است

خاموشی من دمی صدا می خواهد
اندازه ی آدمی نوا می خواهد
مردم! به دل شکسته ام رحم کنید
بیچاره دلم کمی خدا می خواهد

باغبان

<<<<<<<<< ********************>>>>>>>>>

این یکشنبه جلسه برقراره .... در مورد ماه رمضون هم اعلام می کنیم که جلسه هست یا نه

عید مبعث 87

noaeeni — Mon, 28 Jul 2008 16:27:18 GMT

ویژه نامه ی پیامبر (ص)

تهیه شده در گروه وبلاگ انجمن شعر آئینی موعود کرج

عید سعید مبعث مبارک

غزل پیوسته ی پیامبر (ص)

جا مانده بود و فرصت جبران نمی خواست
حتی اگر می خواست هم شیطان نمی خواست
کنج خودش هر کس غل و زنجیر در دست
زندانی خود بود و زندانبان نمی خواست
در سفره ها ی روح های استخوانی
نان بود اما هیچکس دندان نمی خواست
از آه عیسی یک (نفس) در باد می رفت
دیگر مریضی از دمش درمان نمی خواست
زیر گلوی ابرها شمشیر بود و
حتی بیابان هم دلش باران نمی خواست
غیرت تن ناموس را در خاک می کرد
غیرت ولی از مردها تاوان نمی خواست
.....
فریاد زد مردی و یک زنجیر وا شد
او قلب خود را بند این زندان نمی خواست
او آب پاکی روی دستان دلش ریخت
چون عشق را از دار آویزان نمی خواست
با بوی پیراهن به سمت کوه می رفت
یعنی که بی یوسف دلش کنعان نمی خواست
در سجده بود و بوسه اش برخاک و لبهاش
بوی خدا می داد و دیگر جان نمی خواست
در کوه پژواک سرود عشق پیچید
غیر از دهانش آسمان همخوان نمی خواست
2
پس افتخارش را نصیب غار کردند
وقتی برای خواندنش اصرار کردند
نوری به قطر آسمان دورش کشیدند
لبهای او را نقطه ی پرگار کردند
خورشید شد آمد که از نورش ببخشد
با او شبیه ابرها رفتار کردند
از عشق گفت اما به او گفتند مجنون
هرچند که لیلاش را انکار کردند
تابید و کم کم غنچه ها را جذب خود کرد
تا که دهان وا کرده و اقرار کردند
پس سایه ها وحشت زده جمعی شدند و
فکری برای آسمانی تار کردند
شمشیرها ی بی گناه بی زبان را
وقتی برای قتل او وادار کردند
مردی به جایش رفت و شد همبستر مرگ
کی پهلوانان اینچنین ایثار کردند؟!

باد آمد و دفتر ورق ها را تکان داد
خورشید آمد حرف یاد کهکشان داد
یعنی به دیوار و در و هر سنگ و چوبی
یکجا برای (اشهد ان لا...) زبان داد
یک شب خدای او به خود بالید و تا صبح
در آسمان او را نشان این و آن داد
آنجا که جبرائیل هم پرهاش می سوخت
تنها برای او خدا یک نردبان داد
یکباره آبی شد تمام صورت خاک
از بوسه هایی که زمین به آسمان داد
.....
باد آمد و دفتر ورق خورد و سه نقطه(...)
اینبار اما آسمان ها را تکان داد
حالا زمین دیگر به اینجایش رسید و
تقدیر دنیا کارد را به استخوان داد
یعنی زمان رفتن و تنگ غروب است
باید به مردم دو امانت را نشان داد
با عشق در یک دستشان مشتی ستاره
در دست دیگر نقشه ای از آسمان داد
قدری برای من دعا خواند و کمی بعد
در آسمان خود را نشان این و آن داد

« حسن اسحاقی »

******÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷******

آقا سلام گرچه بلند است جایتان
می خواهم از زمین بنویسم برایتان

یک نامه حاوی همه حرفهای راست
یه نامه از کسی که کمی عاشق شماست

یک نامه از بلندی انسان که پست شد
یک نامه از کسی که دچار شکست شد

این نامه مدح نیست فقط شرح ماتم است
یک ذره از هزار نوشتم اگر کم است

بعد از شما غبار به آیینه ها نشست
شیطان دوباره آمد و جای خدا نشست

پرپر شدند در دل طوفانی از بدی
گلهای رو سپید همیشه محمدی

آمد به شهر فاجعه، اسلام راحتی
انسان منهدم شده، قرآن زینتی

بیمارهای عشق خدا« بهتر »ی می شدند
جلباب هایمان کم کم روسری شدند

خورشید مرد و شام تباهی دراز شد
به روی دشمنان در این قلعه باز شد

در سکوت قدیمی آزادی زنان
تبلیغ پشت پرده شهوت مجاز شد

در کار حق مداخله کردیم، بد نبود
نان و شرف معامله کردیم، بد نبود

کم کم اصول دین خداوند پول شد
هر کس که پول داشت نمازش قبول شد

حرف خدا و دین محمد ز یاد رفت
آری تمام غیرت یاران به باد رفت

مسجد تهی و شهر پر از جنب و جوش شد
حتی بهشت نیز خرید و فروش شد

راه خدا به جانب ناحق کشیده شد
کم کم دروغ مصلحتی آفریده شد

تخم ریا میان دل جوانه زد
و مصلحت به گردۀ دین تازیانه زد

هر لقمۀ حرام شده سیر کردمان
و سفره های کفر نمک گیر کردمان

و کاروان جدا شد از راه مستقیم –
یعنی خلاصه می کنم آقا عوض شدیم

آقا خلاصۀ همۀ نامه ام غم است
آقا خلاصه می کنم اینجا جهنم است

یک بار دیگر از غم انسان طلوع کن
از عمق استغاثۀ یاران طلوع کن

یا از خدا عذاب زمین را طلب نما
یا اینکه مثل رحمت باران طلوع کن

دنیای ما اگرچه گرفتار آمداست
اما هنوز تشنه نام محمد است

در انتهای نامه خیسم سلام بر
نام بزرگوار و نجیب پیامبر

« سید مهدی موسوی »

******÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷******

به روی ساغر چشمش خطـّی مورّب داشت
دو جام جای دو چشم از نگه لبالب داشت
بدیع تر ز ژکوند از دریچۀ لبخند
هزار موزه هنر به کتیبۀ لب داشت
نه، آن حریر به دوشش نشسته، زلف نبود
به روی شانۀ خود آبشاری از شب داشت
فدای آن صف مژگان که در سیه مستی
همیشه نوبت پیمانه را مرتب داشت
چنان ز هرم تنم سوخت رنگ احساسم
که نبض واژه به هر بیت شعر من تب داشت
بدان امید که خود را به نور بسپارد
همیشه آینه را به بهترین مخاطب داشت
دلم هوایی مرغی است در شبانۀ باغ
که تا سپیده به منقار درد یا رب داشت
امین قافله نور بود و با خود نیز
در آسمان رسالت هزار کوکب داشت

« غلامرضا شکوهی »

******÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷******

و انسان هر چه ایمان داشت پای آب و نان گم شد
زمین با پنج نوبت سجده در هفت آسمان گم شد
شب میلاد بود و تا سحرگاه آسمان رقصید
به زیر دست و پای اختران آن شب زمان گم شد
همان شب چنگ زد در چین زلفت،چین و غرناطه
میان مردم چشم تو یک هندوستان گم شد
از آن روزی که جانت را اذان جبرئیل آکند
خروش صور اسرافیل در گوش اذان گم شد
تو نوح نوحی اما قصه ات شور دگر دارد
که در طوفان نامت کشتی پیغمبران گم شد
شب میلاد در چشم تو خورشیدی تبسم کرد
شب معراج زیر پای تو صد کهکشان گم شد
ببخش ای محرمان در نقطۀ خال لبت حیران -
خیال از تو گفتن داشتم امّا زبان گم شد

« علیرضا قزوه »

******÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷******

با ریگ های رهگذر باد
با بوته های خار
در خیمه های خسته بخوانید
در دشت های تشنه
با اهل هر قبیله بگویید :
لات ومنات و عزی را
دیگر عزیز و پاک ندارید
این مهر و ماه را مپرستید
اینک
ماهی دگر برآمد و خورشید دیگری !
آه ای امین آمنه، ای ایمان !
باری اگر دوباره درآیی
روی تو را
خورشید ها چنان که ببینند
گل ها آفتاب پرست تو می شوند
ای آتش هزارۀ زرتشت
از معبد دهان تو خاموش !
ای امّی امین !
میلاد تو ولادت انسان است
-انسان راستین -

آن شب چه رفت با تو، نمی دانم
شاید
خود نیز این حدیث ندانی
با تو خدا به راز چه می گفت ؟
باری تو خود اگر نه خداگونه بوده ای
یارایی کلام خدا را نداشتی !
گر بعثت تو سبب عصمت تو بود
آنک چگونه کودک عصمت را
تا موسم بلوغ نبوت رساندی؟
میلاد تو اگر نه همان بعثت تو بود !

هان ای پرنده های مهاجر
آنک پرنده ای که به هجرت رفت
بی آنکه آشیانه تهی ماند
آن شب مشام خالی بستر
از بوی هجرت تن او پر بود
اما به جای او
ایثار
زیر عبای خوف و خطر خوابید

تا چشمهای خویش فرو بست
گفتی
آینه تمام نمای خدا شکست !
آه ای یتیم آمنه ای ایمان !
دنیا یتیم آمدنت بود
دنیا یتیم رفتنت آمد !

خیل فرشتگان
با حسرتی ز پاکی جبر آلود
در اختیار پاک تو حیرانند
تو
اسطوره ای ز نسل خدایانی ؟
یا از تبار آدمیانی ؟
تردید در تو نیست
در خویش بنگریم و ببینیم
آیا خود از قبیله انسانی ؟

در وقت هر نماز
من با خدا ز تو سخن بسیار گفته ام
بس می کنم دگر که تو را باید
تنها همان خدا بسراید !

« قیصر امین پور »

******÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷******

باران گرفت و سقف مدائن نشست كرد
دندانه‏هاى كنگره قصد شكست كرد

نورى به صحن معبد زردشتيان رسيد
كآتشكده ز نابى آن‏نور مست كرد

بالا بلند آمد و هر ارتفاع را
در زير پا نهاده و پايين و پست كرد

در هر دلى نشست و به شكلى ظهور داشت
اينگونه بود كآينه را خود پرست كرد

وقتى سؤال كردم از او خود اشاره‏اى
در پاسخم به پرسش روز الست كرد

حسنش به غايت است وظهورش قيامت است
زيباترين هر آنچه كه زيباتر است كرد

فيض مقدسى و تعجب نمى‏كنم
اين چيزها كه هست،نگاه تو هست كرد

« رضا جعفری »

در پایان ضمن تبریک مجدد این عید سعید ، از همکاری دوستانی که در این مجموعه متحمل زحمت شدند تقدیر می گردد :

خانم ها : بهار شویکلو و عاطفه عطیفه / آقایان : حسن اسحاقی و حمید چشم آور

22 اردی بهشت 87

noaeeni — Sat, 17 May 2008 15:16:18 GMT

قابل توجه بازديد كنندگان محترم :

وبلاگ انجمن آئيني موعود بعد از وقفه اي كوتاه ، دوشنبه ي هفته آتي با ويژه نامه ي مبعث پيامبر (ص) به روز خواهد شد

شهادت جانسوز ام الائمه حضرت فاطمه ( سلام الله علیها ) تسلیت باد

وقتی که کرکسها کبوتر را بسوزانند
خار و خسی گلهای پرپر را بسوزانند

وقتی تبرها دست در دست درختی خشک
سر شاخه های تازه و تر را بسوزانند

دیگر حریم باغبان را کی نگهدارند
وقتی سر سرو تناور را بسوزانند

از میوه های تلخ پر کردند دلها را
تا میوه قلب پیمبر را بسوزانند!

از دوزخ سرخ حسادت هیزم آوردند
تا آیه های سبز کوثر را بسوزانند

حالا به جایی می رسد بی شرمی این قوم:
در را بکوبند...آه! نه! در را بسوزانند!

دست علی را بسته می خواهند بعد از تو
تا با دروغی کهنه منبر را بسوزانند

یک روز دیگر می رسند از راه مادر جان
با جام زهری تا برادر را بسوزانند

فردای آن هم خیمه های عشق می سوزند
در کربلا تا دشت محشر را بسوزانند

آیینه ها در شوق دیدار تو می سوزند
تا لحظه دیدار خنجر را بسوزانند

فردای آن... فردای آن... طاقت نداری شعر
تا واژه های داغ دفتر را بسوزانند؟!

سربسته می گویم: زمین گرما نخواهد دید
وقتی که کرکسها کبوتر را بسوزانند!

نغمه مستشار نظامی

*********************

تقدیم به شهداء

داشت می گفت : خداحافظ و مادر می سوخت
آب می ریخت ولی کوچه سراسر می سوخت
رودی از شهر خودش بود و بدریا می رفت
روزگاری که درآتش تن کشور می سوخت
آسمان زیر قدمهاش تکان می خورد و
ابرها خیس عرق می شد و معبر می سوخت
رفت آنجا نگاهش بخدا می افتاد
رفت آنجا که دلش اول و آخر می سوخت
باز معشوق... و بیداری عاشق تا صبح
شب دراز و در دل باز و قلندر می سوخت
عملیات عطش، رمز که یا زهرا بود
داشت بر روی لبش سوره ی کوثر می سوخت
آسمان برسر او آتش و خون می بارید
در رگش آتش و خون، هر دو برابر می سوخت
شعله ور می شد و تا پای نبودن می رفت
قبل خاموش شدن باز هم از سر می سوخت
با خودش گفت: جهان بوی تعفن دارد
از همین بود که چون عود معطر می سوخت
تیر و تر کش به سر و پا و دو دستش می خورد
صحنه ای بود که حتی دل سنگر می سوخت
آتشی دست خدا بود و خدا هم می خواست
تا ببیند چه کسی از همه بهتر می سوخت
...
(بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد)
داشت در خون خودش یک گل پرپر می سوخت

حسن اسحاقی

********************

رباعی

هستی, در حالی که نمی بینیمت
لبریز ملالی که نمی بینیمت
آنسوی تو پیداست سرانجام جهان
آنقد رزلالی که نمی بینیمت

گفتند که زن موجب ایجاد گل است
پژمرده شدن تنها ایراد گل است
بر گونه اش افتاد از این حرف اشکی
یعنی که بدان گلاب, فریاد گل است

مجید معارف وند

******************

یا زهرا (س)

دل خورشید محک داشت؟ نداشت
یا به او آینه شک داشت؟ نداشت

آسمانی که فلک می بخشید
احتیاجی به فدک داشت؟ نداشت

غیر دیوار و در و آوارش
شانه ی وحی کمک داشت؟ نداشت

ظاهراُ بال فرشته می سوخت
شعله کاری به ملک داشت؟ نداشت

مردم شهر به هم می گفتند:
"در این خانه ترک داشت؟ نداشت"

شب شد و آینه ی ماه شکست
دست این مرد نمک داشت؟ نداشت

رحمن نوازنی

********************

اجتماعی

سر کوچه ی ما ریا می فروشند
و چه زیرکانه به ما می فروشند

عجب خانه های عجیبی است اینجا
لب پنجره اشتها می فروشند

کمی دورتر بنده ها در معابد
خدا می خرند و خدا می فروشند

و نا مردمی از خدا بی خبر هم
مصیبت در این کربلا می فروشند

عجب است این مردم بی مروت
سر و سایه را با سرا می فروشند

در این جمعه بازار (پویا) ببینم
می صوفی افکن کجا می فروشند

علی حیدری (پویا)

به امید بهروزی

8 اردی بهشت 87

noaeeni — Fri, 02 May 2008 13:40:40 GMT

گاهی از کوچه های مدینه.یک صدای قدیمی می آید
بین فرزند و مادر نشان از.گفتگویی صمیمی می آید!

عابرانی که در کوچه هستند. یاد یک راز غمگین می افتند
عطر نرگس می آید درین شهر. هر زمان که نسیمی می آید!

-مادر این عصر عصر غریبیست. غیبت و غربت و دوری از تو
کمتر از خانه ها عطر یاس و نغمه یاکریمی می آید!

مادر اینجا نفس بی تو تنگ است.کاش آن لحظه نزدیک باشد
آن زمانی که دنیا به سمت مقصد مستقیمی می آید!

آن زمانی که قبر عزیزت پشت دیوار پنهان نباشد
مثل عصر پدر خنده آن روز بر لب هر یتیمی می آید!

*
مادر آرام لبخند گرمی بر لبان پسر می نشاند
باز هم عصر جمعه برای گفتگویی صمیمی می آید!

نغمه مستشار نظامی/کرج/23فروردین

************************

دریا اگرچه سهم بیابان نمی شود
آیا نصیب او نم باران نمی شود؟!
طوری گره زدم دل خود را به تو که باز-
با دست نه، به زحمت دندان نمی شود
قندیل بسته خانه ی ما،سرد سردم است
کبریت من حریف زمستان نمی شود
حق با شماست هر چه سلیمان پر از خدا
تنها اگر شود که سلیمان نمی شود
هر چند بار هم که بگویم که بگویم بیا...بیا...
این واژه ها برای تو پیمان نمی شود
اما قبول کن یل تنها گذشتن از
این روزها بدون تو آسان نمی شود
(مربع)
شاعر! تمام خوبی دنیای هیچ و پوچ
در کنج هر خرابه که مهمان نمی شود
حالا که در عبور غم انگیز انتظار
مردی چراغ سبز خیابان نمی شود-
آنسوی خط کشی خدا منتظر بمان!
او تا ابد که از همه پنهان نمی شود
فروردین86

حسن اسحاقی

اولین هفته ی سال 87

noaeeni — Tue, 08 Apr 2008 04:24:18 GMT

به نام پروردگار بهار

با سلامی صمیمی خدمت دوستان خوب و علاقه مندان شعر و ادب خصوصا ادبیات آئینی . سال جدید که با میلاد رسول رحمت آغاز شد بی شک سالی پر از رحمت و برکت خواهد بود و این را از خدا تقاضا داریم ...

اولین جلسه ی انجمن موعود نیز بسیار پربار و زیبا بود . حضور دوستان مهمان از شهر های دور و نزدیک همچون کاشان و تهران به لطف و لطافت انجمن بهاری ما افزوده بود ... اشعار زیر منتخبی از اشعار خوانده شده در انجمن این هفته است به امید اینکه مقبول طبع لطیف شما بیفتد ...

بهاریه ی انتظار

از بس که درد می کشی و دم نمی زنی

حتی خدا به صبر تو تبریک گفته است

خورشید اگر هنوز درخشنده مانده نیز

نام تو را در این شب تاریک گفته است

نام تو را تمامی گلها به احترام

در ابتدای فصل بهاران سروده اند

در گوش ماه از خبر آن ظهور سبز

لبخند یک ستاره نزدیک گفته است

آیینه را مقابل چشمت نگاه دار

این بی غبار درد تو را درک می کند

انگار با دهان نگاه و زبان اشک

با تو هزار نکته باریک گفته است

از آنچه رفته است به آیینه دارها

از آنچه می رود به دل بی غبارها

از آرزوی کهنه چشم انتظارها

از هر چه بود و رفت به تفکیک گفته است

هرکس به یاد توست تو می بینی اش به لطف

کو عاشقی که یار به حالش نظر نکرد؟

"ای خواجه درد نیست وگرنه طبیب هست!"

حافظ چه قدر درد تو را نیک گفته است!

فصل بهار می رسد و بغض کهنه ام

در بارش دعای فرج تازه می شود

گویا خدا رسیدن سال جدید را

پیش از زمینیان به تو تبریک گفته است!

نغمه مستشار نظامی

))))))))----------((((((((

و خلقناک اشرف ، اين سخن در خاك مي ميرد
سكوت كوه روزي در پي پژواك مي ميرد
زمين تاوان خون جاري منصور شد ، زيرا
نماند جمله وقتي واژه ي "اياك" مي ميرد
براي درك مستي سر به پاي بي سر و پاها
سپرده بي غم و يكرنگ امام تاك مي ميرد
اگر چه زيبا تر از شاهين شد طاووس
شكوهي دارد آن شاهي كه در افلاك مي ميرد
مقصر كيست وقتي مرز بين خوب و بد مائيم
به نيش مار خودپرورده اش ضحاك مي ميرد
به عشق امروز فهميدم زبان سرخ آتش را
كه عاشق گرچه مي سوزد، وليكن پاك مي ميرد
بشر وهم است و جادو مرگ و جاده پر خطر، اما
به اميد لب لبريز ارحمناك مي ميرد

مهدي مهدلوئي

))))))))----------((((((((

تقدیم به موعود عزیز (عج)

شعری شبیه چشم تو پیدا نمی شود
طوفان حریف آبی دریا نمی شود
چیزی است در تلالو موجش که بی گمان
در رستخیز حادثه پیدا نمی شود
چیزی شبیه مجمری از آب و آتش است
جوری که جز به روی تو زیبا نمی شود
موسی به نیل می زد و ... بی نیل گونه هات
اینجا عصای معجزه ای پا نمی شود
(مربع)
وقتی به خواب پنجره شب گیسوان ماه
با دست های نقره ای ات شانه می شود
یک کهکشان ستاره سربی بی نشان
آئینه دار غربت این خانه می شود ...
(مربع)
حالا کجاست بیدل رند معاصری
که قرن هاست چشم تو معنا نمی شود
ای روح بی قراری سبز انار و سیب
آیا بهار می شودم یا نمی شود؟!
پلکی ببار غایت "امن یجیب ها"
دنیا بدون روی تو دنیا نمی شود

فرشید فرزین (کاشان)

))))))))----------((((((((

تقدیم به آخرین رسول شکوه (ص)

دریا به نام تو غزلی بی ریا نوشت
باران تو را به روی تن غنچه ها نوشت

رنگین کمان مناسب تو هدیه ای نداشت
با هفت رنگ نور برایت دعا نوشت

باد بهار آمد و بر خاک معبرت
از یاس تا شکوفه ی نارنج را نوشت

خورشید روز آمدنت را شنیده بود
نام تو را به لهجه ی خود با طلا نوشت

تو آخرین رسول شکوهی کسی که بر
تاریخ تلخ بتکده ها انقضا نوشت

آن کس که با شفاعت لبخند و عاطفه
بر درد بی پناهی انسان دوا نوشت

آن کس که گفت با دل پر عشق می شود
هر روز پنج نامه برای خدا نوشت

شعر من از حضور تو سرسبز شد ببین
دستم گرفت بوی گل سرخ تا نوشت:

روز تولد تو و نور و بهشت شد
وقتی خدا به خط خودش « مصطفا » نوشت

لیلا تقوی مطلق

تا یکشنبه ی بعد در پناه ایزد

noaeeni — Thu, 28 Feb 2008 20:36:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام خدمت همه ی دوستان . خوبین ان شاءالله ؟ دو جلسه ی دیگر هم انجمن برگزار شد و در هر دو جلسه آقای رحمان نوزانی مجری بودند و چون اسامی زیاد است من نمی توانم اسامی را یکی یکی بنویسم و فقط اشعاری که بدسم رسید را می نویسم .

بانوي سبز و آبي هفت آسمان غزل

چشمان تو چكانده به رنگين كمان غزل

پيوسته از طنين دعاي تو مي رسد

در خواب نيمه شب به دل شاعران غزل

ما لكنت غريب زمانيم و نام تو

اعجاز رويش سخن و يك جهان غزل

اي در صداي عاشق تو مادرانگي

لالايي تو بارقه ي داستان ، غزل

وقتي حكايت غزلي ذكر نام توست

حس مي شود رسول خدا هم در آن غزل

دستي بكش به مثنوي گريه هاي ما

بانوي سبز و آبي هفت آسمان غزل

يا فاطمه ! هميشه تو را تا نوشته ايم

تابيده از ميان دو انگشتمان غزل

امشب كه شعر وصف تو شد يك ستاره گفت :

شاعر ! بيا به انجمن ما بخوان غزل

لیلا تقوی مطلق

******************

خورشيد و ماه و هر چه ستاره براي تو

هفت آسمان و عرش خدا بورياي تو

جبريل و هر چه بال فرشته در آسمان

فرشي شدند زير قدم هاي پاي تو

يوسف نديده ام چنين دلبري كند

ديگر چه جاي ما كه خدا مبتلاي تو

تنها تو را براي خودش آفريده است

يعني كه تو براي خدا او براي تو

ديگر ز صوت حضرت داود دم نزد

آن كه به روي نيزه شنيده صداي تو

موسي گرفت ذكر تو دريا ز هم گسست

عيسي خودش گرفته شفا از دواي تو

آن را كه آتشش به گلستان بدل شده است

آتش گرفته سوخته از ماجراي تو

از دوزخ و عذاب و از آتش رها شود

هر كس كه قطره يي بشود آشناي تو

تنها نه سال و ماه و دهه ، هر شب آسمان

رخت سياه كرده به تن در عزاي تو

از خواجه هم دليلي بيارم حرام من

جان را اگر دمي بگزينم به جاي تو

¤ ¤ ¤

" اين جا براي از تو نوشتن هوا كم است

دنيا براي از تو نوشتن مرا كم است "

اكسير من نه اين كه قلم ها شكسته اند

خون درون جوهر دل هاي ما كم است

فرصت براي بي تو نشستن مرا زياد

اما براي از تو نوشتن مرا كم است

بايد خدا به خانه كه از تو كمي نوشت

اما درون خانه يمان هم خدا كم است

بايد تو را به شكل دگر مي نوشتمت

اما دريغ ظرفيت واژه ها كم است

حمید چشم آور

یکشنبه 14 بهمن ماه

noaeeni — Wed, 06 Feb 2008 08:05:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام عرض می شود و چطورین و چه خبرا و اینا ! این دو هفته هم انجمن برگزار شد و خوب بود . دو هفته ی قبل آقای دهقانی مجری بود ٬ هفته ی قبل هم آقای مهدی شکری مجری بود که به قول بچه ها اجرای او نقطه ی عطفی در مجری گری یک انجمن شعر به حساب میاد ! بگذریم. دو شعر تقدیم می کنم امیدوارم خوب باشه . در ضمن منتظر اتفاقات خوب و جدیدی توی این وبلاگ باشید .

می خواهمت که دوست بدارم نمی شود
دریا کجا و قطره شبنم ؟ نمی شود
بی آن که از تو اذن بگیرم بخوانمت
هم می توان نوشت تو را هم نمی شود
لابد بدم وگرنه چرا چشم های من
بغضی برای گریه فراهم نمی شود ؟
لابد بدم وگرنه جهان پیش چشم من
این گونه تار و تیره و مبهم نمی شود
لابد بدم وگرنه غزل هایم این چنین
آتش بیار معرکه غم نمی شود
ماها اگر که گرم بتابی شب مرا
از مردمان یخ زده سردم نمی شود
....
....
حالا بیا و لطف کن و گرم تر بتاب
چیزی از آفتاب شما کم نمی شود

شاعر : سعید محمدی

*****

دارد از روزهای دور و نبرد باز هم بوی سیب می آید

روی دستان دیر سال زمان سر بلندی نجیب می آید

بر سر و دوش شهر می پاشد عطر دیرینه ی حضورش را

آه دیر آشنای دل هامان سیوی شهری غریب می آید

این همان است آن که ساده و پاک پرکشید از کنارمان اما

حال و روز جدید مردم شهر در نگاهش عجیب می آید

از تمام وجود پرپر او بوی شب های زخمی سنگر

از سکوت عمیق تابوتش ذکر " امن یجیب " می آید

ذره یی خاک از او به من بدهید التیام غم قدیمم را

آخر از جلجتای آتش و عشق از دیار حبیب می آید

شاعر : لیلا رسولی

********************************

پی نوشت : دوستانی که می خوان در کنگره ی شعر عاشورایي سيب و عطش شهرستان كرج شرکت کنن تا آخر بهمن ماه وقت دارن آثارشون رو بفرستن. شرایط مسابقه و آدرس و ... رو از ۲۷۳۰۳۰۵-۰۲۶۱ بپرسن.